Nga Agron Brataj
Vlora në udhëkryq: mes potencialit dhe braktisjes institucionale
Vlora është në një udhëkryq mes potencialit dhe braktisjes institucionale dhe nuk mund të rrimë më spektatorë. Është një qytet që ka gjithçka për të qenë një model zhvillimi: pasuri natyrore, histori të pasur, komunitet energjik dhe një rini që kërkon mundësi.
Por nga ana tjetër, është po ky qytet që sot po përjeton një degradim të heshtur, të pashpjegueshëm dhe të papranueshëm.
Drejtuesit e institucioneve lokale duket sikur janë kthyer në administratorë të përfitimeve personale, e jo më në përfaqësues të interesit publik. Zyrat janë bosh, angazhimi është fiktiv, dhe për çdo problem të qytetarëve përgjigjja është heshtja ose justifikimi. Atyre që duhet të menaxhojnë qytetin, interesi i vetëm u është bërë përfitimi financiar nga projektet publike, jo zgjidhja e halleve të përditshme të banorëve.
Një shembull i qartë dhe i përsëritur është mënyra si menaxhohen rrugët. Çdo herë që hidhet asfalt i ri, pas disa javësh rruga çahet sërish. Arsyeja? Projekti i radhës: ujesjellësi, kanalizimet, apo ndonjë tjetër nismë që në letër tingëllon bukur, por në praktikë vjen pas ndërtimit duke rrënuar investimin publik dhe shkatërruar çdo logjikë urbane.
Por më shqetësuesja është se këto kanale të hapura nuk mbyllen menjëherë. Ato lihen të hapura për ditë të tëra, shpesh me thellësi mbi 15 centimetra, duke u kthyer në rrezik real për qytetarët – këmbësorë, të moshuar, fëmijë dhe drejtues automjetesh. Ato bëhen burim aksidenti, pakujdesie dhe moskokëçarjeje totale nga ana e institucioneve.
Kjo situatë nuk është më thjesht mungesë koordinimi. Është mungesë respekti për qytetin dhe për njerëzit e tij. Është mungesë përgjegjësie morale dhe administrative.
Në një qytet ku fjala është zëvendësuar nga propaganda, është detyrë qytetare të flasim. Të kërkojmë llogari. Të mos pranojmë që Vlora të trajtohet si një pronë e askujt, ku vetëm tenderët flasin dhe qytetarët heshtin. Vlora nuk meriton këtë.
